Dit weekend kreeg ik onverwacht het horloge van de opa van mijn moeder — een erfstuk van een man die ik nooit heb gekend. Een moment om stil te staan bij tijd, werk en wat je achterlaat. Deze post verscheen eerder op LinkedIn.
Ik was en ben er een beetje van ondersteboven. Vooral door de symboliek. Een teken van de vergankelijkheid. Ik heb een horloge gekregen die hoorde bij een man die ik nooit heb gekend. Die vervolgens hoorde bij een man die ik ook nooit heb gekend. Die vervolgens hoorde bij mijn moeder die ik heel goed ken. En nu bij mij. Hun bloed stroomt door mijn aderen. Ooit gaat het horloge waarschijnlijk over op een van mijn kinderen.
Ik weet dat dit waarschijnlijk niet thuishoort op LinkedIn. Maar soms maakt dat gewoon even niet uit. Of misschien hoort het er toch wel een beetje thuis. Want het deed me nadenken over de rol en het belang van werk. Hoe ik nu ook aan het bouwen ben om ook iets achter te laten. Hoe ik die tijd ook maar een keer kan besteden. Terwijl de tijd gewoon door tikt.
Ik ga vanmiddag lekker een vrije middag nemen. Mijn dochter helpen met haar huiswerk. Ik heb daar zojuist tijd voor gemaakt.